ต้องอยู่ยังไง ต้องทนต้องทำอะไรยังไง
ชีวิตที่มีแต่ลมหายใจ มืดมน อ้างว้างและว่างเปล่า
ยังเดินยิ่งเคว้ง ทุกครั้งที่กอดตัวเองยิ่งหนาว
แค่ลมพัดเบาๆ ร้าวหัวใจ ดั่งเหมือนจะดับไปกับแสงตะวัน

* เธออยู่ที่ใหน ความรักเราตายแล้วหรือ
ไขว่คว้าไม่เจอสักมือ เฝ้ารออย่างท้อใจ ทำได้เพียงเท่านั้น
เรียกเธอซ้ำๆ หมื่นแสนล้านคำทุกวัน
เผื่อเธอซึ้งถึงความร้าวราน เธอจะเดินกลับมา

หายใจช้าๆ หัวใจเต้นเบากว่าเดิมช้าๆ
ไม่มีเรี่ยวแรงจะเช็ดน้ำตา ฉันทำได้เพียงแค่ร้องไห้
ยิ่งลืมยิ่งช้ำ สุดท้ายคำตอบคือทำไม่ไหว
แอบฟังเสียงในใจ เสียงหัวใจ ดั่ั่งเหมือนจะดับไปกับแสงตะวัน

ซ้ำ *,*

เผื่อเธอสงสารคนไร้ค่า เธอจะมาก่อนฉันตาย..